Są wieczory, w których program koncertu układa się w opowieść — nie zewnętrzną, lecz wewnętrzną: o czasie, przemianie i o tym, jak muzyka potrafi nazwać to, co w człowieku najdelikatniejsze. Dzisiejszy koncert prowadzi słuchacza od barokowego żywiołu natury, poprzez romantyczną intymność uczuć, aż do olśniewającej klarowności klasycznego geniuszu.

Antonio Vivaldi otwiera tę podróż muzyką pulsującą światłem i ruchem. Koncert gitarowy D-dur ukazuje instrument w roli subtelnego narratora: raz tanecznego, raz lirycznego — zawsze w dialogu z orkiestrą. Następnie zabrzmią „Cztery pory roku”: arcydzieło, które od trzech stuleci zachwyca wyobraźnią. To nie tylko wirtuozowski popis skrzypiec, lecz niemal teatralny fresk: śpiew ptaków, burza, wiatr, upał i mróz — cała paleta świata przełożona na język dźwięku.

Po tej barwnej panoramie przychodzi moment skupienia: Robert Schumann i jego cykl „Miłość i życie kobiety” — kameralna psychodrama spleciona z poezją, w której kolejne pieśni układają się w drogę od olśnienia miłością, przez spełnienie, aż po cień utraty. To muzyka niezwykle osobista, wymagająca od wykonawców nie tyle efektu, co prawdy — subtelności słowa, oddechu frazy i delikatnej równowagi między głosem a fortepianem.

Finałem wieczoru jest Mozartowska aria koncertowa „Ch’io mi scordi di te?” KV 505 — utwór wyjątkowy, bo łączy wokalną ekspresję z równorzędną rolą fortepianu. Mozart zamyka naszą opowieść blaskiem: pełnym wdzięku, inteligencji i emocjonalnej głębi, w której dramat i elegancja istnieją obok siebie w doskonałej proporcji.

Na estradzie spotykają się cztery wyraziste osobowości solistyczne: gitara, skrzypce, mezzosopran i fortepian, prowadząc dialog z Orkiestrą Sinfonia Masovia pod batutą Dariusza Mikulskiego. To koncert, w którym pejzaż natury przechodzi w pejzaż serca — a muzyka staje się przestrzenią, gdzie czas nie tyle mija, co nabiera znaczenia.